Altijd controle houden
Samen met pianist Mark van der Feen speelt Daniels een paar standards. En daar zijn we voor gekomen: die lange, harmonische ‘feilloos sluitende’ lange guirlandes van noten, die mooie ronde toon die nergens schreeuwerig wordt. Dat is Eddie Daniels op zijn best. Later op de avond laat Daniels een paar deelnemers aan de workshop samen met hem de blues blazen. Dat gaat prima, maar je hoort meteen het enorme verschil in toonkwaliteit en karakter en dan laat Daniels op zijn eigen klarinet het verschil horen: doordouwen met een losse embouchure op de toon en je krijgt dat bekende, soms irriterende, scherpe klarinetgeluid, of – zoals hij dus zelf doet – een stevig riet, áltijd ingehouden blazen en de toon áltijd onder controle houden waardoor het karakter van het geluid ook in het hoge register ‘mellow’ blijft en niet ‘tetterig’ wordt. De Backun-Leblanc klarinet met zijn ronde toon levert er ongetwijfeld een goede bijdrage aan, maar Daniels laat zonder moeite duidelijk horen dat het ’m uiteindelijk niet in het instrument zit (hij kan ook de Backun laten klinken als een plastic toeter van € 300), maar in de klankvoorstelling en de speelwijze van de bespeler.

Toonladders en akkoorden
Ander fundamenteel aspect van jazz: de timing. Nog nooit zo compact horen uitleggen: ‘Just play Eddíe, Eddíe, Eddíe …’ Hij laat het horen en verdraaid: het omdraaien van het swingritme met de klemtoon op de tweede achtste levert inderdaad al heel snel de karakteristieke Charlie Parker-achtige beboptiming op. Nog een fundamenteel aspect: toonladders en akkoorden en: hou je je er wel of niet aan. Als er een ding duidelijk wordt deze avond, voor zover we het nog niet wisten, Eddie kent zijn ‘Aebersolds’. Zijn soms enorm virtuoze spel is gebaseerd op een ‘ouderwets degelijke’ toonladder- en akkoordenstudiepraktijk. Over ouderwets gesproken: Brahms komt ook nog aan de orde – maar wordt niet bepaald het hoogtepunt van de avond. Pianist Mark van der Feen, die in de jazznummers de pan uitswingt, vliegt hier reddeloos uit de bocht en klinkt alsof hij het stuk voor het eerst ziet (wat ook het geval blijkt te zijn). Tja, hij is niet de eerste pianist die zich in opus 120 verslikt. Never underestimate Brahms. Daniels is wijzer en neemt veiligheidshalve niet echt de moeilijkste passage om voor te spelen en van commentaar te voorzien … Wat hij zegt, is vervolgens wel steekhoudend: denk na over frasering en adem, over kleuring, over de plek van een toon in een akkoord en in een melodie.

Haat-liefde verhouding
Leuk is de anekdote die Daniels vertelt over een collega-klarinettist van hem die op een gegeven moment de koffer van zijn instrument sluit met de woorden ‘You win, clarinet’. Het is de haat-liefde verhouding die iedere fanatieke klarinettist uiteindelijk heeft met dat weerbarstige instrument, dat je de ene dag tot op je ziel raakt en dat de volgende dag klinkt als een hysterische fluitketel of een depressieve hamster met terminale astma. Die frustratie is dus blijkbaar een universeel klarinettistengevoel. Een zekere troost, zij het een schrale ... Aan het slot van deze avond blijkt dat Daniels ook weer recent cd’s heeft opgenomen en uitgebracht, waarschijnlijk stevig ondersteund door Leblanc USA. Onlangs verschenen de ambitieuze dvd/cd Eddie Plays the Music of Frank Proto en de cd A Duet of One met pianist Roger Kellaway. De Frank Proto dvd staat bij mij nog in bestelling bij de lokale cd-dealer. Maar A Duet of One is een prachtige pure cd waarin Daniels op zijn best is in lang uitgesponnen (en soms on-Amerikaans verfrissend ontsporende) jazzimprovisaties, begeleid door de vindingrijke en virtuoze Roger Kellaway. Door – net als in Amsterdam – het ontbreken van een ritmesectie die alles dichttimmert, is de vrijheid van beide spelers en de doorzichtigheid van de samenklank maximaal. Een aanrader dus, zeker voor degenen die de masterclass hebben gemist.